...!خیال آبی...

هر کجا هستم باشم آسمان مال من است!

اما من دیگر آسمان را نمی خواهم.آسمانی که رنگ آبیش کدر شده به چه دردی می خورد؟اسمانی که حتی دیگه شبهایش هم ستاره باران نیست.

آی آسمان! چرا انقدر پاک نماندی تا من هم پاک بودن تو را ببینم.چرا خودت را محفل پرنده های آهنین کردی؟تو پر پرواز لطیف آن گنجشک کوچک را به بالهای آن غول پیکر ترجیح دادی!

آسمان...آسمان!گناه دریا چیست که باید کدری تو را او هم تحمل کند.تو حتی به او هم رحم نکردی!
هر بار که باران می بارد میگویم این بار دیگر آسمان همان آسمان صاف قدیمها می شود!اما چه خیال باطلیست دیدن صافی تو در این زمانه!

بی خیال!دل ما که دل نیست...نگاه ما عادت دارد همیشه آبی ببیند...مهم نیست چه می بینم...مهم این است که زیبا ببینم!

پنجره را می گشایم و لبخند زنان می گویم:"چه آسمان قشنگی!..."

مگر چه می شود گاهی به صدای تپش های قلبمان گوش دهیم و از خواسته اش ساده نگذریم.مگر چه می شود گاهی دل به شبرنگی چشمانی آسمانی بسپاریم و فارغ از قید و بندها بی خیال همه چیز شویم.

مگر چه می شود گاهی،آن هنگام که می خواهد یک احساس،یک عشق و یک علاقه متولد شود بی درنگ دریچه ی دلها را نبندیم.

مگر چه می شود گاهی غرق شویم در رویاها،رویاهای زیبایی که زشتی حقیقت را می پوشانند.

مگر چه می شود ... مگر چه می شود آن که آرزوی داشتنش را داریم از قاب چوبی کنار پنجره بیرون بکشیم و کاری کنیم که از بی ملالی تا همیشه هم خانه ی قلبمان شود؟

مگر چه می شود با هم بمانیم،با هم بخندیم،با هم اندوهگین شویم،با هم زندگی کنیم و بالاخره با هم بمیریم.

مگر چه می شود کمی احساس داشته باشیم؟ مگر چه می شود گاهی از مرغ عشق درس بگیریم.او که اگر همدمش تنهایش گذاشت می میرد؟

خاموش می شوم.نه مثل باد که هر لحظه های و هو دارد.نه مثل موج که هر لحظه می خروشد بلکه مثل برف که با همه ی زیبایی اش خاموش است!