...!خیال آبی...

این پستم یه کمی متفاوته نسبت به پستای دیگه ی این بلاگ...توی یه کتاب خوندم گفتم بد نیست اینجا بگم...

آدم و حوا، منشأیی خاکی دارند و مبدل از نوع حیوانی دیگر نیستند. خداوند با دست قدرت خود خاک(تراب) را از پهنه ی زمین برمی گیرد و آن را مبدل به گل(طین) می کند و پس از آن که چون سفال خشک(صلصال کالفخار) گردید، از روح خود در آن می دمد و آنگاه به فرشتگان امر می کند که بر او سجده کنند. حوا نیز از گل آدم خلق می شود و به عنوان همسر آدم به زاد و ولد می پردازند و به تدریج نسل انسان بر روی زمین گسترده می شود.

ذکر این نکته لازم است که واژه های تراب(خاک)، طین(گل)، صلصال(گل خشکیده) بیان مراحل خلقت آدم است که از خاک شروع می شود آنگاه مبدل به گل و سپس خشک می گردد و روح در آن دمیده می شود.

بر این اساس باید گفت که نظریه انسان از تبار بوزینه، برخلاف آموزه های بدیهی وحی و اسلام است و در تعارض با کرامت نوع انسان که اصلی اساسی در مبانی انسان شناسی ادیان توحیدی به شمار می رود، می باشد.

آنچه تاریخ نویسان و نظریه پردازان غرب جدید، در باب ادوار تاریخ بشری و سرگذشت معیشت انسان و چگونگی فراگیری فنون زندگی اش می گویند مبتنی بر حدس و گمانه زنی و تیر در تاریکی انداختن است و نه مستند به ادله و شواهد و قرائن روشن و اطمینان آور؛ به دلیل تأمین خواست اشرافیت جدید(بورژوازی)، ابتدا نظریه ای ساخته می شود و آنگاه به جستجوی ادله و استنادات و شواهد آن برمی آیند و در هر مورد که از نظریه بافی در می مانند و حلقه های مفقود رخ می نماید، سخن از تصادف و اتفاق و جهش می گویند و انتظام سرمدی و الهی عالم را انکار کرده تا انسانی رها و بی پناه و سرگردان که ماده ای قابل برای صورت بخشی نظام بورژوازی باشد، خلق نمایند.